Εδώ στο Πήλιο είμαστε μακριά από τα κέντρα αλλά δεν είμαστε ηλίθιοι...

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Η ΕΕ μετασχηματίζεται σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες.


του Δημήτρη Καζάκη

Οι υπουργοί Εσωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφώνησαν να δώσουν καταφύγιο σε 120.000 πρόσφυγες από την εμπόλεμη ζώνη στη Μέση Ανατολή και τις εμφύλιες συρράξεις, ενώ συνεχίζεται η διαμάχη για τα ποσοστά που κάθε χώρα θα αναλάβει.

«Αυτό που έχουμε αποφασίσει σήμερα είναι ένα σημαντικό δομικό στοιχείο, αλλά όχι περισσότερο," δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας ντε Μεζιέρ στους δημοσιογράφους. «Δεν είναι μόνο θέμα της μετεγκατάστασης 120.000 ανθρώπους που έχουν ανάγκη από βοήθεια, χρειαζόμαστε πιο θεμελιώδεις λύσεις."

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Ετοιμάζουν κοινοβουλευτική δικτατορία


του Δημήτρη Καζάκη

Μέσα στο καλοκαίρι και υπό το "σιδηρούν παραπέτασμα" των ΜΜΕ ψηφίστηκε το χειρότερο μνημόνιο των τελευταίων χρόνων. Ο λόγος δεν είναι μόνο το γεγονός ότι θα υπάρξουν νέα κουρέματα συντάξεων, μισθών, κοινωνικών δαπανών, κοκ. Ποιός στ' αλήθεια μπορεί να πιστεψει σήμερα ότι μπορεί να περισώσει τη δουλειά του, ή τη σύνταξή του υπό καθεστώς μνημονίων;

Τι νέο έφερε το καινούργιο μνημόνιο; Για πρώτη φορά από το 2010 κανείς δεν τολμά να υποσχεθεί ούτε καν τα παραμύθια που υποσχόταν στα προηγούμενα μνημόνια. Τα προηγούμενα μνημόνια συνοδεύονταν από υποτίθεται "αναλογιστικές μελέτες" ή έστω εκτιμήσεις για τα οφέλη στο χρέος και στην οικονομία που δήθεν θα έφερνε η εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών. Φυσικά επρόκειτο για παραμύθια. Αλλά μας έλεγαν ότι έτσι και εφαρμόσουμε το πρώτο μνημόνιο στις αρχές του 2011 η ελληνική οικονομία θα γνώριζε άνοδο και το χρέος θα άρχιζε να πέφτει. Η περίφημη απελευθέρωση των επαγγελμάτων θα προσέθετε χιλιάδες θέσεις εργασίας και θα πρόσθετε ποσοστά ανόδου στο ΑΕΠ, κοκ.

Τα ίδια και χειρότερα με το δεύτερο μνημόνιο. Το 2015 κανονικά θα έπρεπε να έχουμε 2,5% άνοδο του ΑΕΠ και μείωση του δημόσιου χρέους στο 160% επί του ΑΕΠ. Άστε τις επενδύσεις και... τις θέσεις εργασίας. Όλα αυτά ως ευεργετήματα από την πιστή εφαρμογή της 2ης φάσης των μνημονιακών πολιτικών.

Σήμερα, με το δημόσιο χρέος να καλπάζει στα 180% του ΑΕΠ, την ανεργία να φλερτάρει το 27% -παρά τα μαγειρέματα της ευνουχισμένης ΕΛΣΤΑΤ- και την οικονομία να συρρικνώνεται τουλάχιστον κατά 2,5% φέτος, τα κόμματα του δοσιλογισμού δεν τολμούν ούτε καν να εμφανίσουν ανάλογες "μελέτες" για την τριετία 2016-2018. Έτσι οι Έλληνες καλούνται να φορτωθούν κοντά στα 90 επιπλέον δις ευρώ σε χρέος από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, χωρίς να καν φρούδες ελπίδες.

Ο λόγος είναι απλός. Ακόμη κι αν επιτευχθούν όλοι οι δημοσιονομικοί στόχοι του νέου προγράμματος, το 2018 το δημόσιο χρέος θα έχει ξεπεράσει 190% του ΑΕΠ, ενώ η οικονομία θα έχει επιπλέον συρρικνωθεί τουλάχιστον κατά 10%. Η ανεργία θα έχει ξεφύγει από κάθε όριο, ακόμη κι αν η ΕΛΣΤΑΤ θα την εμφανίζει δήθεν σταθερή στα 27%. Ενώ η εξαθλίωση θα έχει πάρει τραγικές καταστάσεις. Στο τέλος του 2018 πάνω από τα μισά νοικοκυριά θα χρειάζονται κρατική υποστήριξη για να μην αναζητούν τα προς το ζειν από τις φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Ωστόσο, η πιο σημαντική εξέλιξη του νέου μνημονίου είναι, αφενός, ο νέος Οργανισμός ιδιωτικοποιήσεων (ξεπουλήματος) που θα πρέπει να εκποιήσει 50 δις ευρώ δημόσια περιουσία. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του ξεπουλήματος, αρκεί να αναφέρουμε ότι η Γενική Κυβέρνηση (ευρύτερος δημόσιος τομέας) το πρώτο τρίμηνο του 2015 είχε ως χρηματοπιστωτική περιουσία με τη μορφή των εισηγμένων μετοχών αξίας 14,6 δις ευρώ. Από αυτές τα 2,3 δις είναι εισηγμένες μετοχές των πρώην ΔΕΚΟ και άλλων μη χρηματοπιστωτικών εταιρειών. Ενώ τα 12,2 δις ευρώ είναι οι εισηγμένες μετοχές των συστημικών τραπεζών που πήρε το δημόσιο έναντι των 40 δις ευρώ ανακεφαλαιοποίηση του 2013-2014.

Ενώ η χρηματοπιστωτική περιουσία της Γενικής Κυβέρνηση με τη μορφή των μη εισηγμένων μετοχών και μεριδίων ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 20,9 δις ευρώ. Πρόκειται για οργανισμούς του δημοσίου, φορείς υγείας, παιδείας, άμυνας, και υποδομές (λιμένες, δίκτυα, αεροδρόμια, κοκ). Με άλλα λόγια ολόκληρη η χρηματοπιστωτική περιουσία του δημοσίου ανερχόταν το πρώτο τρίμηνο του 2015 σε 35,5 δις ευρώ. Και οι δανειστές ζητάνε, πέρα από το ΤΑΙΠΕΔ, άλλα 50 δις ευρώ σε εκποίηση. Που θα βρεθούν αυτά; Ακόμη κι αν εκποιηθεί ολόκληρη η δημόσια περιουσία μαζί με σχολεία, πανεπιστήμια, υποδομές, εγκαταστάσεις ενόπλων δυνάμεων, κοκ, δεν φτάνουν τα 50 δις ευρώ. Με τη μέθοδο αυτής της εκποίησης στην Ελλάδα δεν θα μείνει απολύτως τίποτε. Ούτε καν FIR.

Μια δεύτερη καινοτομία του νέου μνημονίου είναι ολοκληρωτική απόσπαση των λειτουργιών του κράτους από την εποπτεία των συντεταγμένων οργάνων της ελληνικής πολιτείας. Στο νέο μνημόνιο προβλέπεται ακόμη και η εξάλειψη του ελέγχου των δημοσιονομικών της χώρας, αλλά και του κρατικού προϋπολογισμού, από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Με δεδομένο ότι ο έλεγχος από τον κοινοβούλιο έχει καταντήσει λιγότερο από εικονικός, ο αποκλεισμός του Ελεγκτικού Συνεδρίου από τον έλεγχο των δημοσιονομικών, αφαιρεί ακόμη και την ελάχιστη δυνατότητα εποπτείας και ελέγχου προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος και των Ελλήνων πολιτών.

Με τον τρόπο αυτό το ελληνικό κράτος μετατρέπεται σε μηχανισμό διοικητικής και δημοσιονομικής επιβολής στα χέρια ανεξάρτητων και ανεξέλεγκτων ιδιωτικών οργάνων, που καθορίζονται από τους δανειστές και την αγορά. Η ίδια η έννοια του δημοσίου συμφέροντος καταργείται υπέρ των δανειστών και η δημόσια διοίκηση ιδιωτικοποιείται σε τέτοιο βαθμό, ώστε να κάνουν απόλυτο κουμάντο οι απεσταλμένοι και τα κλιμάκια των Θεσμών εξ Ευρώπης.

Κανένας πολίτης, κανένα όργανο της δικαιοσύνης, κανένα συντεταγμένο όργανο της πολιτείας δεν θα μπορεί να ασκήσει έλεγχο, να παρέμβει στα δημοσιονομικά της χώρας, ή έστω να αντιδράσει ενάντια στις αδικίες και στην πλήρη ασυδοσία της εκτελεστικής εξουσίας. Υπέρτατος νόμος, το συμφέρον των δανειστών και οι δεσμεύσεις έναντί τους.

Γιατί όλα αυτά; Οι δανειστές θέλουν μια τόσο μεγάλη σε αριθμό βουλευτών, συμπαγή, συνεκτική και πειθήνια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία να μπορεί να αποδεχθεί την κατάλυση του εθνικού κράτους, όπως σχεδιάζει το νέο Ευρωπαϊκό Ράιχ. Μέσα από αυτές τις εκλογές το σύστημα κατοχής με τα κόμματα πρωτίστως των δωσιλόγων, επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της έννομης συνταγματικής τάξης στη χώρας μας. Επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν την κατάλυση της ίδιας της κρατικής υπόστασης της Ελλάδας υπέρ των Θεσμών της ΕΕ.

Μην ξεχνάμε ότι οι ηγέτες του νέου ιμπεριαλιστικού άξονα στην Ευρώπη, έχουν ζητήσει να υπάρξει στην ευρωζώνη μια κυβέρνηση, ένα κοινοβούλιο και ένα ταμείο για όλα τα κράτη-μέλη (βλέπε την παρέμβαση Ολάντ στην Journal du Dimanche, 19/7/2015). Ενώ στις Βρυξέλλες, 22 Ιουνίου φέτος, οι πέντε Πρόεδροι – ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean-Claude Juncker, από κοινού με τον Πρόεδρο της Συνόδου Κορυφής για το ευρώ, Donald Tusk, τον Πρόεδρο του Ευρωομάδας, Jeroen Dijsselbloem, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Mario Draghi και τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Martin Schulz – έδωσαν στη δημοσιότητα τα σχέδιά τους για την κατάλυση των εθνικών κρατών μέσα από την συγκέντρωση όλης της κυβερνητικής εξουσίας στα όργανα της ΕΕ έως το 2025.

Αιχμή του δόρατος αυτής της επιστροφής της Ευρώπης στην εποχή των Ράιχ, είναι η Ελλάδα. Αυτό το νόημα έχει η υπαγωγή της Ελλάδας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Επομένως ο ευρωπαϊκός άξονας έχει ανάγκη μια τόσο πειθήνια, συμπαγή και εξαγορασμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που να δέχεται τα πάντα στο όνομα της "ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης". Χωρίς αντιρρήσεις, διαφοροποιήσεις, ή έστω τσιριμόνιες και πολιτικαντισμούς. Να δέχεται τα πάντα, ακόμη και τον εθνικό ακρωτηριασμό της Ελλάδας για το καλό της "ευρωπαϊκής προοπτικής". Άλλωστε ο κ. Παυλόπουλος ως ΠτΔ μας το λέει κάθε τόσο, τα σύνορα της Ελλάδας δεν της ανήκουν. Ανήκουν στην ΕΕ.

Για να τα πετύχουν όλα αυτά χρειάζονται εκτός από μια πειθήνια συμπολίτευση και μια εντελώς ακίνδυνη αντιπολίτευση. Έχοντας ένα παντελώς εικονικό κοινοβούλιο όπου ο δοσιλογισμός της συμπολίτευσης δεν αποτελεί πρόβλημα για μια αντιπολίτευση που καταγγέλλει και μένει στη γωνιά της, είναι το ιδανικό για να επιβληθεί στην Ελλάδα μια δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα. Αυτό ακριβώς που χρειάζονται οι Θεσμοί της ΕΕ για να περάσουν τα σχέδιά τους. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ' ολόκληρη την Ευρώπη.

Θέλουν λοιπόν να μας στερήσουν το δικαίωμα να υπάρχουμε σαν κυρίαρχος και ανεξάρτητος λαός. Το δικαίωμα να μας ανήκει ο τόπος μας, τα πατρώα μας, η πατρίδα μας. Το δικαίωμα να ζούμε εμείς και η οικογένειά μας με αξιοπρέπεια.

Θέλουν να συνηθίσουμε σ' ένα αδίστακτο καθεστώς όπου ο άνθρωπος υποβιβάζεται σε υποζύγιο και ζει υπό προθεσμία. Να μας φαίνεται φυσιολογικό και αναπόδραστο να βλέπουμε τους δικούς μας να χάνονται ελλείψει φροντίδας και τα παιδιά μας να φεύγουν για πάντα ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους.

Μας μαθαίνουν ότι η γενοκτονία ενός λαού ισοδυναμεί με την σωτηρία του κι ότι μπορούμε να ζήσουμε στον τόπο μας όχι σαν νοικοκύρηδες, αλλά σαν κούληδες και υποταχτικοί μιας εντελώς απόμακρης και ξένης εξουσίας που εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο, την Ουάσιγκτον. Είναι νομοτέλεια, μας λένε, όπως κάποτε κάποιοι άλλοι έλεγαν στους προγόνους μας ότι είναι γραφτό να μείνουν ραγιάδες.

Γι' αυτό κι όποιος τρέμει να διεκδικήσει την ελευθερία του, το δικαίωμα να είναι νοικοκύρης στον τόπο του, ας ψηφίσει με γνώμονα πόσο βαμμένος δεξιός, ή αριστερός είναι. Ας βολευτεί με το λιγότερο κακό, νομίζοντας ότι έτσι τιμωρεί κάποιον άλλο κι όχι τον εαυτό του.
Όποιος όμως μετρά την ευθύνη του απέναντι στους δικούς του και στην πατρίδα του, πάνω και πέρα από κάθε άλλο πιστεύω, τότε θα ψηφίσει με το νου και την καρδιά του. Θα ψηφίσει για μια ανεξάρτητη, κυρίαρχη και ευημερούσα Ελλάδα μακρυά από την χούντα της ευρωζώνης που στήθηκε για τραπεζίτες και εξαγορασμένους πολιτικούς κάθε λογής και απόχρωσης. Δηλαδή, θα ψηφίσει ΕΠΑΜ.

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Δεν ψάχνουν για ψηφοφόρους, αλλά για συνενόχους!

του Δημήτρη Καζάκη

Η χθεσινή αμερικανιά (ελληνιστί debate) έδειξε το ποιόν του πιο εκφυλισμένου κομματικού συστήματος στην Ευρώπη. Και μόνο η σκέψη για ένα δημόσιο debate με απλούς πολίτες -χωρίς προεπιλογή- να ρωτούν, όπως γίνεται στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, αντί για τους γνωστούς στημένους δήθεν δημοσιογράφους, οδήγησε σε πανικό τα επιτελεία όλων των κομμάτων. Τους πιάνει σύγκρυο μπροστά σε κάθε σκέψη που τους θέλει αντιμέτωπους με απλούς πολίτες.


Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015

ΑΓΩΝΙΑ, ΑΠΑΘΕΙΑ, ΑΠΟΡΙΑ


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Απερίγραπτο είναι το κράμα συναισθημάτων, με το οποίο σχεδόν σύσσωμος ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει τις βουλευτικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου. Το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η αγωνία. Ολοι οι Ελληνες αγωνιούν για το μέλλον τους, για το μέλλον των παιδιών τους. Η πλειοψηφία του λαού μας μισεί βαθύτατα τη Γερμανία, αντιλαμβάνεται ότι αυτή είναι ο κύριος εχθρός της πατρίδας μας. Ταυτόχρονα όμως ένα πρωτοφανές ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται σε πολιτική αμηχανία, μη γνωρίζοντας υπέρ τίνος κόμματος πρέπει να ψηφίσει, αν θέλει να αντισταθεί στο Βερολίνο.

Η παταγώδης αποτυχία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της αντιμνημονιακής στα λόγια κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είχε μοιραίες πολιτικές επιπτώσεις. Η «μνημονιακή κωλοτούμπα» και η μεταπήδηση στο μνημονιακό στρατόπεδο του πρωθυπουργού και της αριστερής κυβέρνησής του δεν έδειξαν μόνο ότι η «Αριστερά του ευρώ» του ΣΥΡΙΖΑ είναι παντελώς ανίκανη να ασκήσει διαφορετική πολιτική από εκείνη της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Το σημαντικότερο είναι ότι σκότωσαν την ανοιχτά εκπεφρασμένη ή μύχια, ακόμα και για μερίδα των ψηφοφόρων της Δεξιάς, ελπίδα όλου του ελληνικού λαού ότι η «κυβερνώσα Αριστερά» του Αλέξη Τσίπρα θα κατόρθωνε να ελαφρύνει λίγο το μαρτύριο των Ελλήνων.

Σφίγγει τη θηλιά του ευρώ η έκθεση των 5 προέδρων

Θερμή υποδοχή βρήκαν από την γερμανίδα καγκελάριο, Άνγκελα Μέρκελ, οι δηλώσεις του ευρωπαίου επίτροπου Οικονομικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί, την Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου με τις οποίες επανέφερε το θέμα της οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης. Με βάση τα όσα είπε, η ευρωζώνη των 19 κρατών χρειάζεται να αποκτήσει δική της κυβέρνηση, δικό της κοινοβούλιο, δικό της υπουργό Οικονομικών, ακόμη και ξεχωριστό προϋπολογισμό.

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η υλοποίηση αυτών των προτάσεων θα διασπάσει την ΕΕ, μεταφέροντας το κέντρο βάρους της ολοκλήρωσης στην ευρωζώνη, με αποτέλεσμα όσα κράτη μέλη δεν χρησιμοποιούν το κοινό νόμισμα να υποβαθμιστούν. Πρόκειται για προοπτική που δεν προκαλεί και ιδιαίτερο ενθουσιασμό  σε άλλες πρωτεύουσες, όπως στο Λονδίνο για παράδειγμα που και στο παρελθόν επιχείρησε να αποτρέψει ανάλογες διαδικασίες. Από την άλλη, για τη Γερμανία και τους δορυφόρους της ως ζητούμενο αναδεικνύεται η εμβάθυνση της ολοκλήρωσης. Κι ειδικότερα, η ουσιαστική υπαγωγή κάθε πλευράς της οικονομικής πολιτικής των 19 κρατών σε ένα κεντρικό ευρωπαϊκό σχεδιασμό που θα καταργήσει και τους εναπομείναντες βαθμούς ελευθερίας που συνεχίζουν να απολαμβάνουν εθνικές κυβερνήσεις και κράτη.

Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

ΕΚΛΟΓΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!


Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Στενοχωριέται κανείς να πρέπει να γράψει αυτά τα πράγματα. Για κάθε πατριώτη ‘Ελληνα είναι οδυνηρό (και όχι πάντα εντελώς ακίνδυνο) να ανατμήσει την τραγική πραγματικότητα που βιώνουμε, να βγάζει τη μάσκα από τα γεγονότα και τους ανθρώπους, να απομυθοποιεί πολιτικούς και οντότητες που τις πίστεψε ένας ολόκληρος λαός ή και ο ίδιος. Αλλά ποιος άλλος δρόμος υπάρχει; Μας έχουνε πάρει σχεδόν τη χώρα. Τουλάχιστο να σώσουμε το μυαλό μας. Μόνο αν έχουμε το θάρρος να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, μπορούμε και να την πολεμήσουμε.  

Η ελληνική τραγωδία αυτού του καλοκαιριού συνιστά βαρύ πραξικόπημα κατά της θέλησης του ελληνικού λαού και μεγάλο θρίαμβο της Αυτοκρατορίας. Οι εκλογές δεν είναι παρά ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα πραξικοπημάτων κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα που ακολούθησαν το δημοψήφισμα.

«Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ GREXIT»


ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ* ''Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ GREXIT: ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ''


Ύστερα από πεντέμισι χρόνια εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, η Ελλάδα βρίσκεται σ’ ένα θανάσιμο αδιέξοδο. Η παραγωγική βάση της οικονομίας έχει διαλυθεί, ο λαός φτωχοποιείται και εξαθλιώνεται, ενώ το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο απεργάζεται σχέδια – ιδιωτικοποιήσεις τα λένε – για την αρπαγή, αντί «πινακίου φακής», των στρατηγικών υποδομών και του φυσικού πλούτου της χώρας, στερώντας της έτσι τα εργαλεία μιας μελλοντικής ανάπτυξης.  

Η Ελλάδα πρέπει να βγει από τη μέγγενη του ευρω-μάρκου και να αποκαταστήσει την εθνική κυριαρχία της, εισάγοντας σε κυκλοφορία το δικό της νόμισμα, ώστε να πάψει να αποτελεί αποικία χρέους των δανειστών και των διεθνών αγορών. Ο Τζορτζ Φρίντμαν, ιδρυτής του ιστότοπου Stratfor στο βιβλίο του «Η Επόμενη Δεκαετία» γράφει : «Ένα έθνος που δεν ελέγχει το χρηματοπιστωτικό του σύστημα έχει χάσει την κυριαρχία του».  


Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Η Νομισματική Πολιτική και το Εθνικό Νόμισμα


του Σπύρου Στάλια

Η πλήρης άσκηση της Νομισματικής Πολιτικής και της Δημοσιονομικής Πολιτικής από μια Κυβέρνηση, είναι αυτή που καθιστά ένα κράτος επικυρίαρχο. Η Ελλάδα, από την στιγμή της εισόδου της στην ευρωζώνη έπαψε να είναι επικυρίαρχη. Δεν ασκεί νομισματική πολιτική, και λίαν περιορισμένα ασκεί την δημοσιονομική πολιτική.

Αυτή είναι και η πραγματική αιτία της κατάρρευσης της, και η αιτία που τα προγράμματα της λιτότητας είναι μάταια και την οδηγούν σε μακροχρόνια συντριβή.

Είναι κάτι, που οι τυφλοί από αγραμματοσύνη και δουλικότητα πολιτικοί προς τους τραπεζίτες, δεν μπορούν να αντιληφθούν. Νομίζουν ότι μόνο με την εισοδηματική πολιτική, εξευτελιστικούς μισθούς και μεροκάματα, θα αντιμετωπίσουν την κρίση. Είναι οικονομικά, τουλάχιστον ανιστόρητοι.

Περί Μετωπικής Συμπόρευσης

του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου*

Πολλές οι φωνές σήμερα για ενότητα και δημιουργία Μετώπου. Όμως:

Τι πρέπει να εξυπηρετεί, να ωφελεί αυτή η ενότητα; Μια απλή συνεργασία ή συμπόρευση διάφορων σχημάτων απλά για να παραταχθεί μπροστά στους πολίτες ένα ακόμα συνεργατικό σχήμα, δημιουργώντας την αίσθηση ή την ψευδαίσθηση της συμπα-ράταξης και της ενότητας που επιτεύχθηκε σε συναντήσεις σε κλειστά γραφεία διαπραγματεύσεων; Μπορούν τέτοιες συμφωνίες να ενώσουν τον λαό μας, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα πλατύ πλειοψηφικό ρεύμα αντιμετώπισης της πιο βάρβαρης νεοφιλελεύθερης πολιτικής και της ντόπιας και ξένης ολιγαρχίας;